Siz de başlattığımız online imza kampanyasına destek vermek için www.lanetediyoruz.com adresinden kampanyaya katılabilir ve bu siteyi çevrenize duyurarak destek olabilirsiniz. Özellikle blog sahibi arkadaşlardan destek vermelerini bekliyorum.

İşte altına imza attığımız lanet:

İnsanlık hiç bu kadar acz içine düşmemiştir, Filistin hiç bu kadar ağlamamıştır belki. Ve bir kavim bu kadar lanetlenmeyi haketmemiştir.

Gazze’ye bomba yağarken hepimiz sıcacık evlerimizde oturabiliyoruz, din kardeşimizin uykusuzluğunu uyku edinebiliyoruz. Onların ilaçsızlığını, hastanesizliğini, çaresizliğini kendimize  “dertsizlik” edinebiliyoruz.

Artık Ümmet-i Muhammed’in uyanma vakti gelmiştir. Birlik olup kardeşinin kanayan yarasına merhem olma vakti gelmiştir. Gün, gözü Müslümanın canında olanı lanetleme vaktidir. Gün Müslüman kardeşlerimizin yanında bulunma günüdür. Gün, imanımızın sınandığı gündür.

Bu saldırı sadece Gazze’ye değil, sadece Filistin’e değil. Bu saldırı İslâm aleminedir! Bu saldırı İstanbul’a, bu saldırı Kahire’ye, bu saldırı Abu Dabi’ye, Tahran’a, Şam’a, Cezayir’e, Mekke’ye, Medine’ye, Basra’ya, Keşmir’e, İslâmabad’adır.

Biz de bu ümmetin bir ferdi olarak bu katliama, bu kıyıma sessiz kalamıyor, başta ABD ve İsrail olmak üzere, Müslüman kanı döken bütün güç odaklarına

LANET EDİYORUZ!!!

Çünkü biliyorum içim kin ve nefretle dolacak.

Çünkü biliyorum hayır konuşmayacağım.

Aslında bunun ızdırabını çekip o acıya ortak olmak gerektiğini de biliyorum. Ama görmek, duymak, bilmek istemiyorum. Tam ben bunları düşünürken tokat gibi bir cevap aldım.

Sözü Şeyh Ahmed Yasin‘e bırakıyorum:

“Bizler direndik, ileri atıldık ve kaçmadık..”

Allah’ım! Ümmetin suskunluğunu sana şikâyet ediyorum!

Ben ki kocamış bir yaşlıyım. Kurumuş iki elim, ne kalem tutuyor ne de silah!

Sesimle yeri inletecek güçte bir hatip de değilim!

Ben ki saçları ağarmış, ömrümün son demlerinde, türlü hastalıkların yıktığı ve üzerinde zamanın belâlarının estiği biriyim!

Tek isteğim, benim gibi Müslümanların zaaf ve aczinden müteessir olanların yazmasıdır!

Siz ey Müslümanlar! Suskun ve aciz, helâk olmuş ölüler!

Hâlâ kalpleriniz sızlamıyor mu, başımıza gelen bu acı felâketler karşısında? Bir halk yok mu?

Hiç mi kimse yok, Allah için ve ümmetin namusu için kızacak?

Şerefli direnişçilerken, bizleri katil teröristler olarak ilan edenlere karşı duracak! Bu ümmet utanmaz mı, şerefi çiğnenirken? Siyonist katilleri ve uluslararası işbirlikçilerini görmezden gelirken!

Omuzlarımıza el verecek ve gözyaşlarımızı silecek bir bakış! Bu ümmetin kurumları, sivil güçleri, partileri, teşkilâtları ve bariz şahsiyetleri, Allah için kızmaz mı? Tümü birden sokaklara dökülüp, bizim için dua etmeye. ‘Ey Rabbimiz! Gücümüzü topla, zaafımızı gider ve mü’min kullarına yardım et!’ diye çağıramaz mı? Buna da mı gücünüz yetmiyor? Yakında bizim büyük ölümlerimizi duyacaksınız, o zaman alınlarımızda şu yazılacak:

Bizler direndik, ileri atıldık ve kaçmadık..

Ve bizimle birlikte çocuklarımız, kadınlarımız, yaşlılarımız ve gençlerimiz ölecek!

Onları, bu suspus ve bön ümmete yakıt yapacağız!

Bizden, teslim olmamızı ve beyaz bayrak dikmemizi beklemeyin! Çünkü biz, bunu yapsak da öleceğimizi biliyoruz. Bırakın savaşçı onuruyla ölelim! Dilerseniz bizimle olun, elinizden geldiğince, öcümüzü sizden her biri boynuna taksın!

Dilerseniz bize acıyarak ölümümüzü izleyin! Temennimiz, Allah’ın, emaneti savsaklayan herkesten kısas almasıdır! Umarız bizim aleyhimize olmazsınız! Allah aşkına, bari aleyhimize olmayın!

Ey ümmetin liderleri, ey ümmetin halkları!

Allah’ım!

Sana şikâyette bulunuyorum… Sana şikâyette bulunuyorum… Gücümün azlığını, imkânımın yetersizliğini ve insanlara karşı zaafımı Sana şikâyet ediyorum. Sen mustazafların Rabbisin… Sen bizim Rabbimizsin… Bizi kime bırakıyorsun? Bize cehennem olacak uzaklara mı? Veya düşmana m?

Allah’ım!

Akıtılan kanlar, dokunulan ırzlar, çiğnenen hürmetler, yetim bırakılan çocuklar, oğlunu yitirmiş anneler, dul kalmış kadınlar, yıkılmış evler ve ifsad edilmiş ekinler aşkına, sana şikâyette bulunuyorum.

Sana şikâyette bulunuyorum! Gücümüz dağıldı… Birliğimiz bozuldu… Yollarımız ayrıldı…

Halkımızın zaafını ve ümmetimizin bize yardım edip, düşmanı yenmedeki aczini sana şikâyet ediyoruz…

2008′e 1 Aralık 2007′de geçirdiğim apandisit ameliyatının gazisi olarak başlamıştım. Okul açısından geçirdiğim ilk dönem olan 2007 Bahar dönemi güzel geçti diyebilirim. Alttan ders bırakmamak bir yana ortalamam da 2,13′ten 2,70′e yükseldi. İş hayatı açısından bakmak gerekirse freelance çalışarak yaptığımız güzel işler oldu bu süreçte. Bundan daha da önemlisi web 2.0, sosyal medya ve sektörle ilgili güncel gelişmeleri bu süreçte tanıştım.

İlk süreçten okulu çıkartırsak yaz ayları da aynı şekilde geçti. Okul açıldıktan sonra ise hem düzenli bir gelir elde etmek hem de piyasayı yakından tanımak adına iş aramaya başladım. İlk bulduğum iş Değişim Grup’ta part-time olarak php yazılımcılığı idi. Yaklaşık 2 ay kadar burada çalıştım ve benim için gerçekten güzel bir yazılımcılık deneyimi oldu. Aralık ayının başları gibi karşılıklı beklentilerimizde oluşan uyumsuzluk nedeniyle bu işten ayrılmak durumunda kaldım. Birlikte geçirdiğimiz güzel 2 ay için kendilerine teşekkür ediyorum burdan. Oradan ayrılmamın ardından işsiz kalmadım ve hemen Fuar Plus adlı fuar portalında yine yazılımcı olarak çalışmaya başladım. Bu işte henüz yeni sayıldığım için yazacak tek şey önümüzde yapacağımız çok iş olduğu

İş hayatının yanı sıra bu dönemde okul hayatımdan bahsedecek olursam açıkcası bu dönem okulumu biraz ihmal ettiğimi itiraf etmeliyim. Umarım final dönemin ardından bunun faturası ağır olmaz. Okulda Sistem Analizi dersinde aldığım bir ödev ise yeni bir projenin tohumu oldu benim için. Çok yakında detaylarını paylaşacağım Ders Sistemi adlı proje gelecek vaadettiğini düşündüğüm güzel bir proje olarak hayata geçmeyi bekliyor.

Projelerden bahsetmeye başlamışken 2008′in bize getirdiği güzel bir gelişme de arkadaşlarım Emre Bahadır ve Alper Yasin Günaydın ile birlikte hem etohum projesine birlikte katılmak hem de birlikte güzel projeler üretmek adına iyi bir ekip olduk. Yine yakında ekibimizin web sitesi ve diğer işleri ile ilgili paylaşımlarımı buradan mutlaka duyuracağım. Ayrıca geçtiğimiz hafta perşembe günü etohum projesine katıldığımız için Burak Büyükdemir ve Selçuk Koyuncu tarafından davet edildik ve güzel bir tanışma sohbeti yaptık buradan bu davet için de yine kendilerine teşekkür ediyorum.

Şimdi de kısaca 2009 için planlarımızdan bahsetmek istersek öncelikle okul hayatımın 2009′da daha aktif bir rol alacağını belirtmek isterim. Derslerim ve diğer mesleki aktivitelerimin daha ön planda olacağını düşünüyorum çünkü artık okuldaki son 1,5 senem. Ve ben bu süreyi en faydalı şekilde kullanmam gerektiğini düşünüyorum. İş hayatı bakımından Fuar Plus’ta yapacak çok işimiz var ancak yüksek bir tempoda çalışmamızı gerektiren işler olmayacak gibi görünüyor. Projelerimiz ile ilgili ise ilk etapta az önce bahsettiğim Ders Sistemi projemiz gündemimizde yer alıyor. Ve uzun süre bu proje üzerinde çalışmalarımız sürecek.

Genel olarak 2009′daki planlarımdan da bahsettiğime göre 2008′de hayatımın önecliklerinde ilk sırayı kaplayan ve bundan sonra da ömrüm boyunca bu yerini koruyacak olan insanın, o bunu belki şimdilik okuyamacak olsa da 2009′da ve daha sonrasında hep mutlu olması ve hep bitanem olarak hayatımda yer alması dileklerimi belirtmeden yazıma son vermek istemiyorum.

Herkese mutlu seneler..

O’nu hatırladıkça başı göğe ermişçesine ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğiniz…
Ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla O hüzünden bu neşeye konup kalkıyorsanız gün boyu nedensiz…
ve her konduğunuzda diğerini iple çekiyorsanız bu hislerin…
O’nunlayken pervaneleşen yelkovanlar, O’nsuz mıhlanıp kalıyorsa yerine, bir akrep kadar hain…
Sınıfta, büroda, yolda, yatakta içiniz içinize sığmıyor, O’ndan söz edilince yüzünüz, sizden habersiz, mis kokulu bir ekmek dilimi gibi kızarıyor, mahcup somurtuyor veya muzip sırıtıyorsa, ve O, her durduğunuz yerde duruyor, her baktığınız yerden size bakıyor, siz keyiflendikçe gülüp,
hüzünlendikçe ağlıyorsa…

Dünyanın en güzel yeri O’nun yaşadığı yer, en güzel kokusu bedenindeki ter,
en dayanılmaz duygusu gözlerindeki kederse…
Hayat O’nunla güzel ve onsuz müptezelse…
Elmalar pembe, kiremitler pembe, gökyüzü, yeryüzü, O’nun yüzü pembeyse,
Kışlar ilkbaharsa, yazlar ilkbahar, güzler ilkbahar…

Her şiirde anlatılan O’ysa… her filmin kahramanı O… her roman O’ndan söz ediyor, her çiçek O’nu açıyorsa…
Bir anlık ayrılık, bir ömür gibi geliyor ve gider gitmez özlem saç diplerinizden çekiştirip beyninizi acıtıyorsa,
iştahınız kapanıyor, iştahınız açılıyor, iştahınız şaşırıyorsa…
iştahınız, hasret acısında bile karşı konulmaz bir tat buluyorsa…
Eliniz telefonda yaşıyor, işaret parmağınızla ha bire O’nu tuşluyor, dara düştüğünüzde kapıyı çalanın
O olduğunu adınız gibi biliyorsanız…
Mütemadi bir sarhoşluk halinde, her çalan telefona O diye atlıyor, vitrindeki her giysiyi O’na yakıştırıyor, konuşan birini dinlerken “keşke O anlatsa” diye iç geçiriyorsanız…
kokusu burnunuzdan, sureti gözünüzden, sesi kulağınızdan, teni aklınızdan silinmiyorsa bir türlü…
özlemi, sol memenizin altında tek nüsha bir yasak yayın gibi taşıyorsanız gün boyu…
hem kimseler duymasın, hem cümlealem bilsin istiyorsanız…
O’nsuz geceler ıssız, sokaklar öksüzse…
ayrılık ölüme, vuslat sehere denkse…
Gamze gamze tebessüm de onun içinse, alev alev öfke de;
bunca tavır, onca sabır ve nihayetsiz kahır hep O’nun yüzü suyu hürmetine…
uğruna ödenmeyecek bedel, gidilmeyecek yol, vazgeçilmeyecek konfor yoksa…
dışarıda yer yerinden oynuyor ve “içeri”de bu sizi zerrece ilgilendirmiyorsa,
nedensiz küsüyor, sebepsiz affediyorsanız ve bütün bu hallerinize siz bile akıl erdiremiyorsanız…
kaybetme korkusu, kavuşma sevincinden ağır basıyorsa ve aşk, gurura baskın çıkıyorsa bu yüzden her daim…
gece yarısı kadim bir dost gibi kucaklayan tanıdık bir şarkı, bütün acı sözleri unutturmaya yetiyorsa…
Her gidişte ayaklarınız “Geri dön” diye yalpalıyorsa ve siz kendinize rağmen dönüyorsanız,
sınırsız,
sabırsız,
doyumsuz bir tutkuyla…
…o halde bugün sizin gününüz!..
“Çok yaşa”yın ve de “siz de görün”üz

Dinlemek için:

Şİmdi amaç gayet güzel gibi görünüyor. Kurumun da adından anlaşılabileceği üzere amaç mali suçları önlemek. Peki bunun yolu bu mu olmalıydı?

2 yıl önce TÜİK tarafından yapılan adrese dayalı nüfus kayıt sistemi için evlerimize kadar gelip adresimizde bizi sayan ve adres bilgilerimizi kayıt altına alan ve TC Kimlik numaramızla adresimize ulaşılabilmesini sağlayan uygulamaya n’oldu ??? Devlete milyonlarca dolara ($) mal olan bu uygulama ne için yapılmıştı?

Devletin harcanan paralarına mı üzülmek lazım yoksa işkence çektirilen bizlere mi anlıyamıyorum…

Eğer daha önceki bir yazım için geldiyseniz üzgünüm. Artık onlara ulaşamayacağız..

Ben periyodik olarak elimdeki yazıları tekrar gireceğim.

Anlayışınız için teşekkürler..

Not: Bahaneyle Hakkı Ceylan‘ın bir süre önce yayınladığı HC Magazine temasını kullanmaya başladım. Üzerinde biraz daha çalışıp değiştirmeyi düşünüyorum. Kendisine buradan teşekkür ediyorum..

Ve hazır ele almışken bazı şeyleri de düzenlemek istedim. Bunların en başında ise MSN kullanmayı özlediğim için MSN programı geliyordu. Ubuntu ile standart gelen Pidgin bu konuda çok iyi olsa da ben alıştığımız MSN arayünü özlediğim için alternatif aradım bir süre. Bulduğum en güzel şimdilik Emesene adındaki yazılım. Zaten genel olarak MSN Messenger’a benzeyen bir yapıda hazırlanmış olan yazılımı Gnome-Look sitesinden indirebileceğiniz icon ve theme paketleriyle MSN’e çok daha fazla benzer hale getirebiliyorsunuz. Şuan tek eksiğim sesleri de MSN’deki seslerle değiştirmek. O da çok zor görünmüyor. Yapılacak ufak bir arama ile halledilebilir. Artık “sırf MSN yüzünden Linux kullanmıyorum” diyenlerin bahanesi kalmayacak sanırım

Konsol için sürekli menüden veya Alt+F2 komutuyla “gnome-terminal” yazarak uçbirimi çalıştırmaktan gına gelmişti. Pardus (aslında KDE demek lazım) altında çalışan Yakuake benzeri bir konsol arayüzü araştırdım ki o konuda da Tilda adındaki paket yardımıma koştu. Artık F12 tuşuyla özelleştirebileceğim bir terminal çok da estetik bir şekilde karşıma çıkıyor. (Bu arada F12′yi de ben belirledim siz farklı birşey deneyebilirsiniz)

Bunlar haricinde Ubuntu kullanırken elim ayağım diyebileceğim programlar sırasıyla (tabi ki) Firefox, Eclipse, Gnome Mplayer, Tomboy Notları, Wine, FileZilla ve tabi ki Ubuntu’nun görsel şöleni Compiz Fusion…

(tabii eğer hala işten kovulmadıysanız )

Ticari kaygınız nedeniyle istemeden ve farkında olmadan pek çok blog yazarının kişisel özgürlüğünü elinden aldınız.

Bunun beklenen sonucu olarak, an itibariyle, pek çok blog yazarı hem ailelerinin hem de dostlarının Digiturk aboneliklerini iptal ettirmeyi düşünüyor.

Müşteri kitlenizin en üst tabakasında yer alan, sinema paketleri ve yabancı dil kanallarının izleyicilerinin aynı zamanda Türkiye’de en aktif blog kullanıcıları olduğu gözünüzden kaçmaması gereken bir gerçek.

Marka imajınızın özellikle A+ grupta yerin dibine geçtiğinin ve geçmeye devam ettiğinin bilincinde olmalısınız.

Hatta zamanında, Danone‘nin kendi elinde olmadan içine düştüğü durumun İKİ MİLYON BLOGGER GÜCÜNDE daha kötü duruma, KENDİ ELLERİNİZ VE BECERİKSİZLİĞİNİZLE düşmüş olduğunuzun farkında olmalısınız.

Blogger altyapısının canlı ya da banttan yayın yapmaya olanak tanıyan imkan tanımadığı, üçüncü parti servislerden alınan embed kodlar kullanılarak başka bir servis üzerinden sağlanan içeriğe erişim sağlanması yoluyla dağıtıldığı, yani kendi sunucularında barındırmadığı herkes tarafından biliniyor. Buna rağmen Blogger.com’u engelleten güzide birimlerinizin başındakileri işten kovun bence. Bu işi bilen birilerini işe alın!

Eğer markanızı düşünüyorsanız, ve bu yaptıklarınızdan dolayı üzgünseniz size Sansüre Sansür hareketine ana sponsor olmayı öneririm.

Saygılarımla,

Bir Blog Yazarı (Ben değil)

[ Alıntı ]

Bunun, Çinliler’in anlattığı çok güzel ve inandırıcı bir açıklaması varmış…
Başparmak, anne-babanızı,
İşaret parmağı, kardeşlerinizi,
Orta parmak, sizi,
Dördüncü parmak (yani yüzük parmağı), hayat arkadaşınızı,
Ve serçe parmak, çocuklarınızı temsil eder.

İlk önce avuçlarınızı birbirine bakacak şekilde açın. Orta parmakları bükün ve sırt sırta birleştirin. Daha sonra kalan dört parmağınızı da şekildeki gibi açıp, uç uca getirin.

Şimdi, anne babanızı temsil eden başparmaklarınızı ayırmaya çalışın… Açılacaktır, çünkü anne babanız sizinle birlikte ömür boyu yaşamayacaktır. Er ya da geç onlardan ayrılmak zorundasınız.

Baş parmaklarınızı önceki gibi birleştirip, kardeşlerinizi temsil eden işaret parmaklarınızı ayırın. Onlar da ayrılacaktır, çünkü kardeşleriniz kendi ailelerini kurup, ayrı bir hayat seçer.

İşaret parmaklarınızı birleştirip, çocuklarınızı temsil eden serçe parmaklarınızı ayırın. Onlar da ayrılıcak, çünkü çocuklar da evlenir ve bir gün kendi hayatlarını kurar.

Son olarak serçe parmaklarınızı birleştirip, eşlerinizi temsil eden yüzük parmaklarınızı ayırmaya çalışın. Ayıramadığınızı görünce şaşıracaksınız. Çünkü eşler hayat boyu bir arada yaşarlar… İyi günde ve kötü günde… Hastalıkta ve sağlıkta… Ölüm onları ayırıncaya kadar….

34 yaşındaki Susan, bir yıldır görmüyordu. Bir yanlış teşhis sonucu görmez olmuş, birden karanlık bir dünyanın içine düşmüştü. Öfke, kızgınlık kendine acıma.. Hayatta tek dayanağı artık kocası Mark’tı. Mark hava kuvvetlerinde subaydı. Susan’ı bütün kalbiyle seviyordu. Susan gözlerini kaybedince Mark karısının içine düştüğü umutsuzluğu hemen fark etmişti. Ona yeniden güç kazanması, kaybettiği kendine güvene yeniden sahip olması için yardım etmeliydi.

Susan gene kendi kendine yeterli olduğuna inanmalı, kimseye bağımlı olmadan yaşayabilmeliydi. Sonunda Susan’ı işine dönmeye ikna etti. Peki ama evden işe nasıl gidecekti? Genelde otobüsle giderdi. Ama şimdi kenti bir uçtan ötekine tek başına geçmekten korkuyordu.
Mark her sabah onu arabası ile işe bırakmayı önerdi. Kendi işi tam tam aksi yönde olduğu halde. İlk günler Susan kendini rahat hissetti Mark da “Görmüyorum, artık hiçbir işe yaramam” diyen karısını çalışmaya başlattığı için mutluydu. Ama bir süre sonra Mark işlerin iyi gitmediğini fark etti. Başkasına bağımlı yaşamın Susan’ı mutlu etmesi mümkün değildi. İşe eskiden olduğu gibi işe kendi başına otobüsle gitmeliydi. Ama Susan hala o kadar hassas, o kadar kırılgan, o kadar öfkeliydi ki ne yapabilirdi?

“Otobüs” lafı ağzından çıkar çıkmaz Susan öfkeyle haykırdı.. “Nasıl yaparım? Görmüyor musun ben körüm! Nerede olduğumu nereden bilirim, nereye gittiğimi nasıl anlarım? Galiba sana ağır gelmeye başladım, beni başından atmaya çalışıyorsun..” Duydukları Mark’ın kalbini fena halde kırdı. Ama ne yapacağını biliyordu.
“Her sabah ve her akşam otobüsü arabayla takip edeceğim. Sen bu yolculuğu tek başına yapmaya hazır olana dek sürecek bu.” Tam iki hafta Mark, Susan’ın otobüsünün arkasından gitti iki hafta boyu karısına görme dışındaki duyularını nasıl kullanacağını anlattı. Özellikle duymanın pek çok sorunu çözeceğini izah etti. Kulakları ona nerede olduğunu söyleyebilirdi. Yeni yaşam tarzına alışmasına yardımcı olabilirdi. Otobüs şoförü ile ahbap olursa, her şey kolaylaşır, şoför her gün önde bir yer ayırırdı. Nihayet susan yolculuğa tek başına yapmaya hazır olduğunu hissetti. Pazartesi sabahı geldi. Ayrılırken otobüsün geçici eskortu kocasına, hayattaki büyük dostuna sarıldı. Gözleri yaşla doluydu Susan’ın. Kocasına öyle teşekkürle doluydu ki onun sabrı, sadakati, desteği ve sevgisiyle umutsuzluk uçurumundan nasıl çıkmış, nasıl yeniden hayata dönmüştü.. “Allah’a ısmarladık” dedi kocasına ve uzun amandan beri ilk defa ters yönlerde yola çıktılar. Pazartesi, Salı, Çarşamba.. Her gün mükemmel geçti Susan için. Kendini hiç bu kadar iyi hissetmemişti, yapıyordu, başarıyordu, tek başına başarıyordu. Kendi kendine gidip gelebiliyordu işte. Cuma sabahı, Susan her günkü gibi otobüse bindi, ofisinin karşısındaki durakta inerken bilet parasını uzattı şoföre.
“Sizi kıskanıyorum bayan ” dedi şoför. “Neyimi kıskanıyorsunuz benim” diye sordu şoföre. “Sizin kadar sevilmek, bu kadar şefkat ve sevgiyle korunmak çok hoş bir duygu olmalı bayan” dedi şoför. “Nasıl yani” dedi Susan. “Bir haftadır, her sabah yakışıklı bir adam köşede duruyor ve siz otobüsten inene kadar izliyor. Yolu kazasız geçmenize bakıyor, ofisinize girene kadar oradan ayrılmıyor. Sonra size bir öpücük yolluyor, elini sallıyor ve yürüyüp gidiyor. Siz çok talihli bir kadınsınız bayan..” Mutluluk gözyaşları Susan’ın yanaklarından akmaya başladı. Ve birden hatırladı Mark’ı hiç görmüyordu ama bir haftadır yanında olduğunu hem de öyle kuvvetli hissediyordu ki.

Talihli gerçekten çok talihli idi. Öyle bir armağan vermişti ki ona hayat, görmeden daha değerliydi . Bu armağanın varlığına inanması için görmesi gerekmiyordu. Sevginin aydınlatamayacağı karanlık yoktu çünkü…

————————–

Allah hepimize böyle sevmeyi ve sevilmeyi nasip etsin…

En son iş aradığımı vs.. anlatıyordum. (Bu arada blogu çok fazla kişiselleştirmek değildi aslında niyetim ama fazlasıyla kişisel olmaya başladı.) Bu iş arama çalışmalarım son buldu ve Cuma günü fiilen işe başlıyorum. Tabi nerde olduğundan da bahsetmem gerekecek 3renk ve MoreClick markalarını içinde barındıran Değişim Grup‘ta yazılım ekibinde yer almak üzere Part-Time çalışacağım. Hem kendi bilgilerimi geliştirmek hem de daha profesyonel bir tecrübeye sahip olacağımdan bana oldukça katkısı olacağına inandığım bir iş olduğu için mutluyum. Umarım hayırlı olur..

Okul da bugün derslerin başlamasıyla açıldığını hissettirdi. Bu dönem alacağım dersleri de kısaca sıralamak isterim: Üretim Yöntemleri, Sistem Analizi, İş Etüdü, Yöneylem Araştırması 1, Olasılık Hesapları ve İstatistik 2, Takım Tezgahları, Diferansiyel Denklemler (alttan), Termodinamik (alttan) ve Mesleki İngilizce 2. Bu derslerden özellikle Yöneylem Araştırması Endüstri Mühendisliği’nin temeli diye nitelendirildiği için çok önemli. Umarım başarılı olurum..

Vaktim oldukça üzerinde çalıştığım projelerin yanısıra blogda da güzel bilgiler sunacağım yazılar yazmak istiyorum yakın zamanda. Başta da belirttiğim gibi blogumu istemeden çok kişiselleştirdim. Buna son verip nacizane tecrübelerimden bilgiler sunmak için ilk fırsatta kolları sıvayacağım.. Anlatmayı düşündüğüm ilk konular ise şu şekilde: SimleXML fonksiyonları ile XML dosyalarını okumak (PHP), CURL fonksiyonları ile diğer sitelerden veri okumak (PHP), TAB Menü yapımı (Javascript). Ayrıca en yakın zamanda birkaç Wordpress eklentisi de yayınlamayı düşünüyorum. Umarım bir aksilik çıkmaz..

Bu 3 “umarım“dan sonra yazıma son veriyorum.. Kısaca hala blogum ayakta demek istedim..

Esen kalın

• Kadir Gecesi Öncesinden Sonrasına Mektup - Melikşah Utku
• Kadir Gecesi Okumaları - Sami Hocaoğlu
• Kadir Gecesi - Hayrettin Karaman
• Kadir Gecesi Nasıl İhya Edilir? - Hekimoğlu İsmail
• Bin aya bedel bir gece: Kadir Gecesi - Ömer Döngeloğlu
• Kadir Gecesi Vaazı - M. Fethullah Gülen
• Ramazan’ın Kalbi Olan Kadir Gecesi’nde nasıl dua etmeliyiz? - Esma Sayın Ekerim
• Kadir Gecesi - Vikipedi

Bugün Bayram nedeniyle Afyon’a gideceğim için bayramınızı da şimdiden kutlamak istedim. EvetAfyona gidiyorum ve 5 Ekim’e kadar buralarda değilim.

Döndüğümde güzel haberler ve yazılarla tekrar birlikte olmak dileğiyle..

www.denizfenerinedestek.com

Toplumumuz ve insanlarımız bu hassasiyeti gösterdiği sürece bazı kesimler emellerine ulaşamayacaklardır. Ben de kendisini destekliyorum..

# Bugün İngilizce Okuma ve Konuşma dersinin muafiyet sınavına girdim,
# Ders kayıtlarını yaptık Pazar gecesi (USIS ile anlaşmak zor oldu) :),
# Hala iş arıyorum, birkaç görüşme yaptım ancak henüz bir sonuç yok,
# Namaz Vaktim için son eksikleri tamamlıyorum,
# TEXT Arşivi 2.0 için çalışmalara başlamak üzereyim,
# Son olarak da pazartesi günü derslerim başlıyor..

hayat akışım şimdilik bunlardan ibaret..

# Kendi projelerine sahip bir internet şirketi olabilir,
# Müşteri odaklı çalışan bir tasarım/yazılım şirketi olabilir,
# Yetiştirilmek üzere Endüstri Mühendisi arayan bir şirket olabilir,
# Ders programıma göre düzenlenecek iş saatleri (part-time) olmalı,
# Kenidimi geliştirmeme katkısı olacak sorumluluklar alabilmeliyim,
# Gerçekten kendimi çalıştığım şirkete faydalı hissetmeliyim.

Şimdi de niçin çalışmak istediğimden bahsetmek istiyorum. Bunun birçok nedeni var aslında ama başlıcalarını şu şekilde sıralamak istiyorum:

# Maddi sıkıntılar ve beklentiler
# Şuana kadar elde ettiğim deneyimi bir iş tecrübesiyle taçlandırmak,
# Kendimi geliştirmek ve piyasayı yakından tanımak,
# İş tecrübesi edinmek,
# Hayatımı daha düzenli bir hale getirmek.

Peki bunları niçin buradan paylaşıyorum? Eğer bunu okuyan, gören olur ve böyle bir işten de haberi varsa bana bildirirse sevinirim. Umarım en yakın zamanda aramalarım sonuç verir.