Bu ifadeyi bu turnuvada hep mutluluklarımızı ifade etmek için kullanmıştık.. Ancak dün gece Almanya’nın son golünden sonra Taksim’e çöken sessizliği de ifade edebilecek en güzel deyiş bu sanırım.. Sadece Taksim değil, sadece Türkiye bile değil, kalbi Türkiye için atan milyonlarca Türk olmayan Dünya insanlarını günlerdir izliyor, okuyoruz.. Hepsinin aynı sessizliğe büründüğünün farkına varmak zor değildi..
Ve ne yazık ki bizi kahreden bırakın turnuvayı 4-1 yendiğimiz Yunanistan maçından beri oynadığımız en güzel hatta belki ondan da güzel oyunumuza rağmen gelen mağlubiyetti.. Herkes bunu söylüyor ama gerçekten öyle;
Türkiye bu turnuvanın en göze çarpan, en konuşturan ve en unutulmayacak takımı oldu..
Tüm bunları bize yaşatan 23 altın adama, Fatih Terim’e ve emeği geçen herkese TEŞEKKÜRLER..